θα' μαστε πάντα εδώ...

Τι να σου γράψω, που τώρα οι λέξεις δε μου φτάνουν, και που σαν να είναι παραμορφωμένες , σαν κακή διάλεκτος; Δεν αρκούν σου λέω. Και αν τα πω; Ποιος πιστεύεις θα καταλάβει; Ποιος πιστεύεις θα καταλάβει τη χαρά τη δική σου και τη δική μας όταν χτυπούσε το κουδούνι και έλεγες «οι κόρες μου!».

Δεν την αγάπησες ποτέ τη θάλασσα, πάντα από μακρυά. Εγώ στα κύμματα να ξυπνάω με την αλμύρα. Εσύ της έντασης, εγώ της ηρεμίας. Διαφορετικοί θα’ λεγε κανείς, μα εγώ ξέρω πόσο είμαστε ίδιοι. Και πόσο περήφανοι.

Ό,τι κι αν σου λεν οι άλλοι, κι αν σε χαιρετούν με ξόρκια και λιβάνια δεν ξέρουν, μπαμπά… δεν ξέρουν πως μόνο εδώ είσαι. Σε παίρνω μαζί μου στα ταξίδια, το γέλιο μου είναι δικό σου, τραγουδάω γιατί εσύ τραγουδάς και αγαπάω τη ζωή όπως εσύ απλόχερα μας την χάρισες. Κι έτσι ζεις. Κι έτσι ζω. Όπως μ’ έμαθες. Με τις αγάπες μου παραμάσχαλα. Και πάντα μπροστά στα μάτια μου θα χορεύεις ένα ζεϊμπέκικο, με χέρια ανοιχτά, και βλέμμα διάφανο. Όμως η αγκαλιά σου, αυτή θα μου λείπει. Την ώρα που τραγουδάμε τη «Δραπετσώνα», την ώρα που με υποδέχεσαι στο αεροδρόμιο, την ώρα που δε μπορώ να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι απ’ τον πόνο, την ώρα που τρέχουμε καταπάνω σου μόλις γυρνάς απ΄τη δουλειά, την ώρα που δε θα θέλω να δω άνθρωπο και θα’ρθω σπίτι για να ακούσω για τον κήπο σου. Θα μου λείπει πολύ η αγκαλιά σου… και η αγάπη σου ακόμα περισσότερο…

στιγμή

Στάξε λίγο απ’ τη στιγμή σου εκείνη

την ανέμελη

την αιώνια

με τα χρωματιστά της γκρίζα

και την ομίχλη την απογευματινή.

Εκεί, στην αρχή και στην άκρη της θάλασσας.

Στο άπειρο

πέρα απ’ του ουρανού τα όρια

σαν σε πορεία αόριστη

σαν σε πτώση ελεύθερη –

οριζόντια.

Γραμμές ασάλευτες.

Κι ο χρόνος;

Σιωπή και ψίθυρος

το λίγο και το πολύ.

Κάποιος ρώτησε «ποιος τόπος;»

Το κύμα και η μνήμη.

Εικόνες. Η μια πλάι στην άλλη. Και κενό.

Και τόσο δίπλα, εδώ μπροστά

Ο ορίζοντας.

Μια στιγμή._

έκθεση ζωγραφικής

"Αντισταθείτε..." είναι ο τίτλος αλλά και το "περιεχόμενο..." της εικαστικής έκθεσης που οργανώνεται από την Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF με την υποστήριξη της "Τεχνόπολις" και της Νομαρχίας Αθηνών και τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων με την συμμετοχή 40 σημαντικών Ελλήνων καλλιτεχνών.

Τα εγκαίνια θα τελέσουν ο Δήμαρχος Αθηναίων κ. Νικήτας Κακλαμάνης και ο Πρόεδρος της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής της UNICEF κ. Λάμπρος Κανελλόπουλος, την Τετάρτη 11 Μαρτίου στις 20.00.

Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν εκπροσωπούν τρεις επιμέρους γενιές από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έως και σήμερα και είναι κατά αλφαβητική σειρά οι:

Άρτεμις Αλκαλάη, Ρένα Ανούση-Ηλία, Έλενα Βότση, Κωστής Γεωργίου, Μίλτος Ευθυμιάδης, Μαριλένα Ζαμπούρα, Γιώργος Ζυμαράκης, Βασίλης Θεοχαράκης, Σοφία Καλογεροπούλου, Ειρήνη Κανά, Τίνα Καραγεώργη, Ανδρέας Κάραγιαν, Μαρίνα Καρέλα, Χριστόφορος Κατσαδιώτης, Μαρία Κοπανίτσα, Ευάγγελος Κουζούνης, Σύλβια Λαΐου, Μάγδα Λεβεντάκου, Μιχάλης Μανουσάκης, Μαρία Μαρουδή, Μίλτος Μιχαηλίδης, Νατάσσα Μπιζά-Γεωργακάκη, Θανάσης Μπολώτης, Δημήτρης Μυταράς, Ανδρέας Νικολάου, Λευτέρης Ολύμπιος, Θεόδωρος Πανταλέων, Γιώργος Παπαγεωργίου, Μίνα Παπαθεοδώρου-Βαλυράκη, Τριαντάφυλλος Πατρασκίδης, Φαίδων Πατρικαλάκις, Γιώργος Πικιώνης, Ντόρα Ρίζου, Γκέντση Ρούτσης, Χρήστος Σαρακατίανος, C. Peter Seibt, Μαρία Σκουλά, Μάριος Σπηλιόπουλος, Ξανθίππη Τσαλίμη, Αλέκος Φασιανός, Δήμητρα Χανιώτη, Σταύρος Χατζηιωάννου.

Λαμβάνοντας ως αφετηρία τον κόσμο στον οποίο είναι αναγκασμένα να ζουν τα σημερινά παιδιά ανά την υφήλιο, τα έργα των ζωγράφων λειτουργούν κατεξοχήν συνειρμικά, προβάλλοντας τα προβλήματα τόσο του υποανάπτυκτου κόσμου (επιδημίες, λιμοί και πόλεμοι) όσο και του ανεπτυγμένου (τρομοκρατικές ενέργειες, απαγωγές, εμπόριο οργάνων, αποπλάνηση) και αναδεικνύουν το σημερινό παιδί ως την κατεξοχήν μονάδα αντίστασης στα σύγχρονα δεινά.

Την έκθεση επιμελείται η ιστορικός τέχνης και τεχνοκριτικός Ντόρα Ηλιοπούλου- Ρογκάν

Στο πλαίσιο της έκθεσης θα κυκλοφορήσει εικονογραφημένος κατάλογος με κείμενα των καλλιτεχνών από τις εκδόσεις Λιβάνη.

11 - 22 Μαρτίου 2009

Ώρες λειτουργίας: 10:00-21:00

Είσοδος ελεύθερη.

Contact information:
210 3461589
Place: "Τεχνόπολις", Αίθουσα "Κωστής Παλαμάς"
Address: Πειραιώς 100, Γκάζι

(από το δελτίο τύπου της εκδήλωσης)

last chance

Έτσι ξαφνικά ερωτευτήκαμε…

Μεγάλωσες λες. Σε λίγο θα γιορτάσεις και τα επόμενα γενέθλιά σου. Πως έφυγαν τα χρόνια… Και ακόμα κρύβεσαι κάτω από το κρεβάτι για να μην αντιμετωπίσεις τους φόβους σου.

«Φορέσαμε και τα καλά μας. Βολευτήκαμε. Κι όμως κάποτε ερωτευτήκαμε...» λες. «Αλλά, να πάει καιρός που δεν κοιτάμε πια ο ένας τον άλλο στα μάτια. Γυρνάμε την πλάτη και συνεχίζουμε. Στο ίδιο κρεβάτι πάντα. Δε μιλάμε πια. Τουλάχιστον όχι μεταξύ μας. Αλλά συνηθίσαμε. Τη συνήθισα πια αυτή τη σκιά που περιπλανιέται στο σπίτι. Μάλλον θα μου λείψει αν χαθεί. Με ξέρει, γκρινιάζει, κι εγώ το ίδιο, αλλά είναι τόσα που μας δένουν. Οι ίδιες γεύσεις, η φωνή, οι μυρωδιές, το σπίτι μας, ακόμα και ο λογαριασμός της ΔΕΗ. Σου μοιάζει αστείο, ε; Περνάμε μοναχικά. Μαζί, αλλά ο καθένας μόνος. Έχουμε πληγώσει ο ένας τον άλλο τόσο πολύ! Δε βαριέσαι… Υπάρχουν και χειρότερα... Που ξέρεις, κάποτε ίσως τ’ αλλάξω όλα…»

Κι εσύ, μια αναλαμπή, το φως στην άκρη του τούνελ. Του τούνελ με τις σκιές...

δύο χιλιάδες και εννιά ευχές

Όνειρα ταξίδια με άστρα και θαλασσινό αγέρι, τα μάγουλα κόκκινα από υγεία, με έρωτα και χορό πάνω στην άμμο, βράδια μαγικά, φεγγαρολουσμένα, φιλιά και αγκαλιές, μελωδίες, γέλια παιδικά και χαμόγελα κοριτσίστικα, ηλιόλουστες ημέρες δροσερές να μυρίζουν γιασεμί... Να κοιτάμε ο ένας τον άλλο στα μάτια. Να περπατάμε χέρι - χέρι, εγώ κι εσύ κι όλοι μαζί να κοιτούμε τα αστέρια. Και να περιπλανιόμαστε, να ψάχνουμε το θαύμα και να το δημιουργούμε. Με δύο χιλιάδες και εννιά όνειρα να ξεκινήσει η χρονιά... Στα πιο όμορφα ταξίδια μας...

Καλά Χριστούγεννα!

Καλά Χριστούγεννα σε όλους.

Με υγεία, αληθινά χαμόγελα και πολλές ευτυχισμένες στιγμές. Εύχομαι η σημερινή μέρα να είναι ένα μικρό θαύμα, να γίνει ένα βηματάκι για να φτάσουμε λίγο πιο κοντά στα όνειρά μας. Μεγάλη ευχή και για να γίνει ο κόσμος μας λίγο καλύτερος...

Σας ευχαριστώ όλους για τις στιγμές μας.

Ένα γλυκό φιλί και μια μεγάλη χριστουγεννιάτικη αγκαλιά!

Χρόνια πολλά!

πληγή

"...ξέρεις, δεν το ήθελα. Δεν το έκανα επίτηδες. Δεν..."

"...καταλαβαίνεις, έτσι δεν είναι; Δεν ήθελα να σε πληγώσω..."

"...με συγχωρείς..."

"...και τώρα που δεν είσαι πια εδώ; Μα δεν είχα σκοπό... κατά λάθος... Λάθος..;"

...

Η στάχτη

Μικρές ασήμαντες λεπτομέρειες που καθορίζουν σιγά-σιγά τη ζωή σου,

ποια ζωή σου; Φιλοδοξίες, έρωτες, ενοχές, πανάρχαια χρέη σπατάλησαν τη ζωή σου, τι έμεινε;

η στάχτη των περασμένων κάθεται στα έπιπλα, θολώνει τα τζάμια, τους καθρέφτες

και πάνω τους γράφω καμιά φορά τα ονόματα εκείνων που έφυγαν

κι άλλοτε στέκομαι στο παράθυρο και κοιτάζω τους περαστικούς να πηγαίνουν στη λήθη

οι γυναίκες κλαίνε θυμούμενες τα ψιθυρισμένα λόγια από παλιά ειδύλλια

όλοι ψάχνουμε απεγνωσμένα έναν δρόμο, για να πάμε που;

λοιπόν, που ζήσαμε; ούτ' εδώ, ούτ' εκεί - φτηνά ξενοδοχεία σε μακρινές συνοικίες

με τα τραχωματικά λαμπιόνια, τους βρώμικους νιπτήρες όπου πάνω τους ακούμπησαν κι έκλαψαν, ανύποπτοι ακόμα

μελλοντικοί δολοφόνοι ή αυτόχειρες -

Μια νύχτα του καλοκαιριού, παιδί ακόμα, βγήκα απ' το σπίτι και ξάπλωσα στον κήπο

κι όπως κοίταξα τον ουρανό, Θεέ μου, τι απεραντοσύνη, πόσα άστρα, μ' έπιασε πανικός.

Από τότε ξέρω πως δε θα προφτάσω.

Τάσος Λειβαδίτης

Ίσως είναι οι μέρες τέτοιες, ίσως η δική μου διάθεση. Κάτι οι βόλτες μου στα blogs φίλων και γνωστών με κείμενα για τη σημερινή επέτειο, κάτι οι δικές μου σκέψεις, κάτι η μελαγχολική χθεσινή Κυριακή, βρέθηκα να δακρύζω με σκόρπιες λέξεις, με πρόσωπα από το παρελθόν, με μια αγαπημένη μελωδία τραγουδισμένη από αγγελική φωνή... Βρέθηκα να αναζητώ τα όνειρά μου και να σκαλίζω τα θέλω και τις πράξεις μου. Τίποτα δε θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα από το κείμενο του αγαπημένου μου Τ. Λειβαδίτη το τι γίνεται μέσα μου απόψε...

πάρτυ "μασκέ"

Απόψε θέλω να κλάψω. Θέλω να κλάψω μέχρι εκεί που να μην υπάρχει άλλο δάκρυ. Ένας κόμπος στέκεται στο λαιμό μου εδώ και καιρό. Που εσκεμμένα αγνοώ. Που απλά τον καλύπτω και καμουφλάρω με ένα πολύχρωμο φουλάρι ή στις βραδινές εξόδους με ένα μεταξωτό παριζιάνικο μαντήλι. Κι έτσι με ένα μεγάλο χαμόγελο όλοι πιστεύουν αυτό που βλέπουν. Όλοι σαγηνεύονται και γοητεύονται απ’ το χαμόγελο. Γιατί κανείς δεν κοιτάει πια τα μάτια. Όμως μόνο αυτά ξέρουν να γελούν πραγματικά. Μόνο αυτά να φανερώνουν τα κρυμμένα της καρδιάς. Το κοίταγμα στα μάτια είναι πια απαγορευμένο. Οι άνθρωποι κοιτούν κάπου ανάμεσα, κάπου δίπλα, στον αέρα, γενικά… Μπορείς να περάσεις ένα ολόκληρο βράδυ χαζεύοντας και σχολιάζοντας ανθρώπους δίπλα σου. Να κοιτάζεις όλα τα σημεία του σώματος. Να ενοχλείσαι από μερικά παραπανίσια κιλά, να γοητεύεσαι από ένα ωραίο στήθος, να θαυμάζεις δυό καλογυμνασμένα μπράτσα, δυο καλλίγραμμες γάμπες σε δυο ψηλοτάκουνες γόβες… Μα δε θα κοιτάξεις τα μάτια. Το βλέμμα. Μάλιστα θα αποφύγεις να διασταυρωθεί με το δικό σου. Είναι άσκοπο. Είναι το ουσιαστικό και το ουσιαστικό ο κόσμος το φοβάται. Ίσως γιατί θέλει κόπο, ίσως γιατί θέλει μοίρασμα, ίσως γιατί θέλει ψυχή. Θλιμμένα βλέμματα… Και λόγια άδεια. Λέξεις χωρίς σημασία. Ή μάλλον με σημασία που απλά ξεχάστηκε, σαν σενάριο σαπουνόπερας. Ουφ, τι μ’ έπιασε τώρα… Ας γυρίσουμε στον όμορφο χρωματιστό, απαστράπτων χαμογελαστό μας κόσμο. Ας φορέσουμε τα στολίδια μας, τα κοστούμια μας, τα χαμόγελά μας, ας απλώσουμε την πραμάτια μας. Ο κόσμος μας δεν αντέχει να ψάξει πιο βαθειά. Ας κάνουμε ένα πάρτυ. Ένα πάρτυ με στήθη, γάμπες, μπράτσα, ντεκαπάζ και ανοιχτά πουκάμισα. Ααα, θα περάσουμε πολύ ωραία! Και θυμίστε μου αύριο το πρωί να απολύσουμε αυτή την κακόμοιρη πενηντάχρονη γραμματέα. Βγάζει «αρνητική ενέργεια» τώρα που την παράτησε και ο άντρας της…

χωρίς τίτλο (τέλους)

Ήρθες μια νύχτα από το πουθενά. Δεν περίμενα ούτε εσένα, ούτε και κανέναν άλλο. Χαιρετηθήκαμε. Μου μίλησες, σου μίλησα, γελάσαμε. Δεν ρώτησα για σένα. Ούτε κι εσύ. Γνωρίζαμε ήδη. Σαν ασπρόμαυρη ταινία οι διάλογοί μας. Ένα βήμα μπρος κι ένα πίσω. Και μετά θέλησα να σ’ ακουμπήσω, να αγγίξω την επιδερμίδα σου. Στάθηκες μακριά. Για μέρες. Για μήνες. Το χέρι απλωμένο να περιμένει. Παραμορφώθηκε. Και περιμένει. Σε μια ασπρόμαυρη ταινία με όνειρα χρωματιστά. Μέσα σε καπνό, βράδυ, με ένα κόκκινο κραγιόν. Και να κοιτάζεις φοβισμένος δύο βήματα πίσω. Να γυρνάς την πλάτη και στη γωνία να κοντοστέκεσαι και να κρυφοκοιτάζεις. Να έρχεσαι και να φεύγεις. Και το χέρι εκεί. Ακόμα… Να γυρεύει να σ’ ακουμπήσει και να ψάχνει ανάμεσα στις λέξεις δείγματα αφής.

Μήδειας προδοσία

Δύο φορές βάρβαρη η Μήδεια – από καταγωγή κι από έρωτα.

Τώρα απομακρύνεται όλο και βαθύτερα στο σκοτάδι που είναι ο έρωτας – πρέπει να έχει σκοτάδι ο έρωτας για να μη φαίνεται ότι ο Άλλος λείπει, πρέπει να είχε πολύ σκοτάδι ο βάρβαρος έρωτας της Μήδειας αφού ο Ιάσονας δεν ήταν ποτέ μαζί της: δεν είναι τώρα και άρα δεν ήταν ποτέ. Αλλά εκείνη ήταν από πάντα εκεί, θα είναι εκεί ως το τέλος […]· δεν βγήκε ποτέ από το σκοτάδι της – και η έσχατη ερωτική πράξη της προς τον Ιάσονα είναι να τον αναγκάσει, με τη βία, να συναντηθεί μαζί της μέσα από τον πόνο του για τα σκοτωμένα του παιδιά…

Ο Ιάσονας μπαίνει στο σκοτάδι.

Γιώργος Χειμωνάς
«Εισαγωγή του Μεταφραστή 2»
Ευριπίδη Μήδεια (1989)

Το κείμενο του Γιώργου Χειμωνά έκλεψα από το πρόγραμμα της παράστασης ΜΗΔΕΙΑ² του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Πριν από λίγο επέστρεψα από την παράσταση της Μήδειας στο Παλλάς. Δε μου αρέσει να προτείνω, να κάνω κριτικές ή έστω να λέω τη γνώμη μου δημοσίως για τα πολιτιστικά δρώμενα που συμβαίνουν γύρω μας, όχι γιατί διστάζω, αλλά κυρίως για την αποφυγή παρεξηγήσεων (τύπου: τι συμφέρον υπάρχει πίσω από το συγκεκριμένο δημοσίευμα κτλ.). Ούτε και τώρα θα το κάνω λοιπόν.
Το μόνο που θα αναφέρω είναι πόσο με συνεπήρε η εικόνα, τα σώματα, η κίνηση, η μουσική, το συναίσθημα. Πόσο στο μυαλό μου καρφωμένη αυτή η Μήδεια, η τραγική και προδομένη… Δεν τη δικαιολογείς, αλλά συμπάσχεις και αναρωτιέσαι «ποιος μπορεί να αντέξει μια τέτοια προδοσία»;

φθινοπωρινά...

Τι απέραντα μελαγχολική αυτή η Κυριακή, η τελευταία συνήθως του Οκτώβρη που αλλάζει η ώρα και γίνεται χειμερινή. Είμαι άνθρωπος του καλοκαιριού εγώ, σας το έχω πει; Και παιδιώθεν αυτή την Κυριακή τη σιχαινόμουν... Δε μ' αρέσει να μου παίρνουν τη μέρα. Έτσι και σήμερα. Με μούτρα και γκρίνια σαν τα πιτσιρίκια που δεν ξέρουν τι τους φταίει. Ας είναι, θα κάνει τον κύκλο του ο χρόνος και πάλι θα έρθει η άνοιξη, και ο χεμώνας όμορφα θα περάσει.
Καλό χειμώνα, λοιπόν. Δεν είναι μακρυά...

παραμύθι επτά φεγγαριών

Απόψε θα ζωγραφίσω σε ένα χαρτί ένα φεγγάρι. Σαν κι αυτό που φέγγει έξω… Ένα χάρτινο φεγγάρι να το καρφιτσώσω στο ψυγείο. Να μου θυμίζει καλοκαίρια και λόγια αλλοτινά. Θα μετρήσω και τα φεγγάρια που πέρασαν. Όσα ήσουν εδώ και όσα δεν ήσουν. Θα μετρήσω και όσα δε θα είσαι και θα πω «αντίο» στη φεγγαρόλουστη βραδιά, όπως αρμόζει σε όσους περπάτησαν στ’ άστρα. Θ’ αφεθώ να με μαγέψει το χρυσό το φως, φτερά αερικού θα φορέσω και την παιδική μου ζωγραφιά θα αφήσω για να βρεις κάτω απ’ το μαξιλάρι. Θα εγκαταλείψω το βασίλειό σου. Το ξημέρωμα. Το πρωί θα δω ένα φεγγάρι κολλημένο με σελοτέιπ στο ψυγείο, αλλά δε θα θυμάμαι πια τίποτα. Και απλά θ’ αναρωτιέμαι αν υπήρξες…

κι εγώ θα σε λέω "όνειρό μου"...

Θυμάμαι πάντα ένα όνειρο. Όταν ήμουν μικρό κοριτσάκι είχα δει στον ύπνο μου ότι μπορούσα να πετάω. Ήταν πολύ απλό. Στεκόμουν μπροστά στα ντουλάπια της κουζίνας με την καφέ φορμάικα (το ύψος μου τότε έφτανε και δεν έφτανε τον πάγκο της κουζίνας, οπότε αρκεί να φανταστεί κανείς μια τέτοια οπτική στα παιδικά μάτια), έβαζα στόχο το καθιστικό απέναντι, έπαιρνα φόρα, άνοιγα τα χέρια και ουπς, σιγά σιγά άρχιζα να πετάω! Το πέταγμα γινόταν χαμηλά, εκεί, ανάμεσα στα ντουλάπια της κουζίνας και λίγο πάνω από το κρυστάλλινο τραπεζάκι του σαλονιού. Το όνειρο αυτό ήταν τόσο φυσικό, τόσο αληθινό, που για πολύ καιρό ήμουν σίγουρη πως μπορούσα να πετάξω. Πήγαινα στην κουζίνα, στεκόμουν στο ίδιο ντουλάπι που ξεκινούσα και στο όνειρο και προσπαθούσα να βρω την τεχνική. Ήταν σίγουρα θέμα τεχνικής. Κάτι έκανα απλά λάθος. Δε θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο. Το ήξερα ότι μπορώ να πετάξω, το θέμα ήταν να βρω τι πήγαινε στραβά…

Πέρασαν τα χρόνια και το κοριτσάκι μεγάλωσε. Το όνειρο όμως το θυμάμαι ακόμα και μάλιστα είναι πιο ζωντανό από ποτέ. Όλα αυτά τα χρόνια όταν κάποιος ανέφερε τι ωραία αίσθηση που πρέπει να είναι το πέταγμα, εγώ γελούσα από μέσα μου και σκεφτόμουν πως εγώ ξέρω ακριβώς πως είναι. Όχι πως είναι να πετάς στον ουρανό, σαν τα πουλιά, ούτε πάνω από την πόλη. Ξέρω ακριβώς πως είναι η στιγμή που τα πόδια σου σηκώνονται από το έδαφος. Και ό,τι και να μου πείτε, εγώ το έχω νιώσει και το θυμάμαι σα να το έχω ζήσει…

Μερικές φορές δυσκολεύομαι ακόμα να ξεχωρίσω τα όνειρα από την πραγματικότητα και την αλήθεια από τα παραμύθια. Άραγε έχει τελικά σημασία; Μετά σκέφτομαι εκείνα τα τραυματικά, μεταβατικά δευτερόλεπτα που έχεις μόλις ξυπνήσει από ένα έντονο όνειρο και συνειδητοποιείς ότι ήταν απλά ένα ακόμη όνειρο… Όπως απόψε. Και έπειτα σκέφτομαι τα μεγάλα μου όνειρα που έχω ζήσει με τα μάτια ανοιχτά…

αφορμές

Δεν της άρεσαν οι επέτειοι. Οι γιορτές και εκείνες οι ειδικές ημερομηνίες που όλοι κάτι γιορτάζουν. Ένας χρόνος λειτουργίας, έξι μήνες σχέσης, δέκα χρόνια γάμου, ονομαστικές γιορτές… Ποτέ δεν μπόρεσε να κατανοήσει γιατί πρέπει να τηλεφωνεί μαζί με δεκάδες άλλους στις Ελένες του Κωνσταντίνου και Ελένης και στις Μαρίες τον δεκαπενταύγουστο, που πάντα ήταν διακοπές και το τελευταίο που ήθελε να κάνει είναι να ψάχνει τηλεφωνικούς καταλόγους και να ασχολείται με τυπικές ανούσιες ευχές. Έτσι συνήθως δεν τηλεφωνούσε σε γιορτές και γενέθλια και φανταζόταν πως πολλάκις είχε παρεξηγηθεί γι’ αυτό. Δεν την ένοιαζε καθόλου φυσικά. Άλλωστε οι πολύ δικοί της είχαν πάντα την προσοχή και την αγάπη της ανεξάρτητα από επετείους.
Τι περίεργο όμως. Είχαν υπάρξει φορές στη ζωή της που μετρούσε τις ώρες μια μια μέχρι να έρθει μια τέτοια μέρα, μια γιορτή, κάποια γενέθλια... Που πάντα ήταν η αφορμή για μια συνάντηση, ένα τηλέφωνο, ένα μήνυμα, δέκα λέξεις που στο μυαλό της δε θα μπορούσαν να έχουν βρει άλλη αφορμή για να ειπωθούν. Όπως στα γενέθλιά της εκείνες τις απόκριες. Ένα μεγάλο μασκέ πάρτι, ένα «χρόνια πολλά» κι ένας χορός ανάμεσα σε βελούδα και δαντέλες που κράτησε χρόνια. Άλλη φορά μια παρουσίαση, μια συγκέντρωση, μια φιλική γιορτή με άλλους πρωταγωνιστές από τους εορταζόμενους. Ένα αμήχανο τηλεφώνημα. «Καλησπέρα… πήρα να σου ευχηθώ…». Κι άλλοτε ένα μήνυμα. Το πιο δύσκολο ήταν όταν το έγραφε εκείνη. Πως θα μπουν οι λέξεις στη σειρά, πως θα διατυπωθούν οι ευχές, πως θα αφήσει περιθώριο απάντησης ή συνέχειας της επικοινωνίας και ποια θα είναι η αντίδραση; Ποτέ αυτά της τα κείμενα δεν ήταν ακόμα μια τυπική ευχή… Κάποια άλλα γενέθλια έγιναν αφορμή για να λάβει εκείνη κάποιες ιδιαίτερες ευχές. Ίσως αλλιώς να μην είχε ξεκινήσει τίποτα.
Πλησίαζε μια τέτοια μέρα. Γενέθλια η αφορμή. Έπρεπε να βρει τις λέξεις. Τον τρόπο να πει αυτά που σκεφτόταν και κυρίως αυτά που αισθανόταν, αλλά τι να πει, τι να γράψει, μήπως ήξερε..; Έπρεπε να βρει τον τρόπο να «τρυπώσει» ανάμεσα σε δεκάδες ανθρώπων και να κλέψει από μακριά τη σκέψη του με την ευχή της…


…με αφορμή τα γενέθλια των 'περιπλανήσεών' μου και του ενός χρόνου που μου κάνετε παρέα. Μια μεγάλη αγκαλιά…

Avigdor Arikha

Anne leaning on a table

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου στην Ιβηρική χερσόνησο τον περασμένο μήνα, όπως είναι φυσικό, επισκέφτηκα και αρκετά μουσεία και αίθουσες τέχνης. Αυτό το καλοκαίρι στο μουσείο Thyssen, στη Μαδρίτη είδα μια πολύ ενδιαφέρουσα περιοδκή έκθεση ενός καλλιτέχνη που ομολογώ δε γνώριζα και με κατέπληξε με τη δουλειά του. Πρόκειται για τον Avigdor Arikha, έναν ισραηλινής καταγωγής ζωγράφο και ιστορικό τέχνης, που εγκαταστήθηκε και σπούδασε στο Παρίσι τη δεκαετία του '50. Με συγκίνησαν τόσο τα σχέδια του με μολύβι ή κάρβουνο, όσο και τα λάδια του, που με ιδιαίτερη ευαισθησία και εξαιρετική χρήση της σύνθεσης κλέβουν το βλέμμα του θεατή αμέσως και θέτουν "προβλήματα" και νέες απόψεις. Εδώ ένα πολύ μικρό δείγμα της δουλειάς του με την ελπίδα να βλέπουμε συχνά τόσο αξιόλογες δουλειές.

Samuel Becket

seated nude

tarjetas postales

Σεπτέμβρης πια. Μαζευτήκαμε και κλειστήκαμε εντός των τειχών. Η πόλη μοιάζει άχρωμη και αφιλόξενη. Μερικές τελευταίες στιγμές, εικόνες, αρώματα και αναμνήσεις από τα καλοκαιρινά ταξίδια. Οι εικόνες μου απο την Ιβηρική χερόνησο μαζί με τις πιο γλυκές μου αναμνήσεις...
Καλό μας φθινόπωρο...

ζωγραφίζοντας στη Σεγκόβια...