Έτσι ξαφνικά ερωτευτήκαμε…
Μεγάλωσες λες. Σε λίγο θα γιορτάσεις και τα επόμενα γενέθλιά σου. Πως έφυγαν τα χρόνια… Και ακόμα κρύβεσαι κάτω από το κρεβάτι για να μην αντιμετωπίσεις τους φόβους σου.
«Φορέσαμε και τα καλά μας. Βολευτήκαμε. Κι όμως κάποτε ερωτευτήκαμε...» λες. «Αλλά, να πάει καιρός που δεν κοιτάμε πια ο ένας τον άλλο στα μάτια. Γυρνάμε την πλάτη και συνεχίζουμε. Στο ίδιο κρεβάτι πάντα. Δε μιλάμε πια. Τουλάχιστον όχι μεταξύ μας. Αλλά συνηθίσαμε. Τη συνήθισα πια αυτή τη σκιά που περιπλανιέται στο σπίτι. Μάλλον θα μου λείψει αν χαθεί. Με ξέρει, γκρινιάζει, κι εγώ το ίδιο, αλλά είναι τόσα που μας δένουν. Οι ίδιες γεύσεις, η φωνή, οι μυρωδιές, το σπίτι μας, ακόμα και ο λογαριασμός της ΔΕΗ. Σου μοιάζει αστείο, ε; Περνάμε μοναχικά. Μαζί, αλλά ο καθένας μόνος. Έχουμε πληγώσει ο ένας τον άλλο τόσο πολύ! Δε βαριέσαι… Υπάρχουν και χειρότερα... Που ξέρεις, κάποτε ίσως τ’ αλλάξω όλα…»
Κι εσύ, μια αναλαμπή, το φως στην άκρη του τούνελ. Του τούνελ με τις σκιές...
13 περιπλανήθηκαν:
Καλημέρα Ξανθίππη μου!
Μου θύμισες τη στροφή:
"Μπορεί και να μη σ'αγαπώ
μα σ'έχω τόσο συνηθίσει
που ξέρε το κι ας μη στο πω
όλα με μας δεν έχουν σβύσει!
Τί κι αν δεν είμαστ' ερασταί
κι αν η καρδιά μας δεν χτυπάει
δεν θα χωρίσουμε ποτέ!
εσυνηθίσαμε και πάει..."
Chansonette,1946,
Μουσική/Στίχοι: Χαιρόπουλος Χρήστος
Καλή Αποκριά!!!
Μια εικόνα ... είκοσι ματιές
................. είκοσι στιγμές
................. είκοσι χρονιές
στις είκοσι του μηνός ...
Δεκαεννιά καθημερινές ,συνηθισμένες, σπιτικές, ανθρώπινες ασπρόμαυρες σκιές ...
της μοναχικής ζωής του κάθε ενός με τον εαυτό του .
Κι ακόμα δεν φαίνεται καθαρά το φως που όλο πλησιάζει ...
Σαν τυχερό παιχνίδι, με απλωμένα χαρτιά, στις είκοσι πέντε θα κερδίσει τα τριάντα ένα ...
Εύχομαι να κερδίσεις την παρτίδα στα γενέθλια σου ...
καλησπέρα... είναι πολλά... είναι ότι δεν θέλεις να φύγεις προτιμώντας την ασφάλεια μιας συμβατικής έστω ζωής... μα είναι τόσο δύσκολο... άλλωστε οι συμβάσεις πάντοτε δεν γίνονται για να αναιρεθούν? Νομίζω πάνω από όλα υπάρχει η τίμια εξήγηση, αλλά ξέρεις αυτή ποτέ δεν θα λάβει χώρα... θα πλανιέται σαν ίσκιος στο μυαλό και των δύο, μα θα μείνει ως ίσκιος...
"Κι αν ο άλλος/η βρει ξαφνικά έναν έρωτα τόσο σφοδρό που το διαλύσει το μαγαζί? Κι έχω διώξει κι τόσες ευκαιρίες!!!" Βλέπεις ως ίσκιος πάντοτε το εγώ πιάνει και δένει...
Μια σύμβαση που δεν έχει υπογραφές. Την επιβάλλει η κλειστή κοινωνία που με ηθικοπλαστικό τρόπο απαγορεύει τις επαφές μεταξύ των ανθρώπων, παρά μόνο τις "καθυγιασμένες".
Δεν θα φύγει κανείς από τη σύμβαση αυτή... όσα κι αν φοβούνται το ξέρουν μέσα τους...
Πανέμορφη ανάρτηση, και πολύ όμορφη και η μουσική που διάλεξες να την ντύσεις...
Καλησπέρα Ξανθίππη μου...
Χρόνια σου πολλά Ξανθίππη.
Σου εύχομαι να τα εκατοστίσεις .
:-)
Εί-μαιγώ ο π. dim και άλλαξα γιατί η συνήθεια δεν είναι και πολύ του γούστου μου, οπότε καταλαβαίνεις πως είδα το ποστ σου.
Αυτό που περιγράφεις δεν είναι πρωτόγνωρο, αλλά να θέλει κανείς να αισθάνεται όπως την πρώτη στιγμή είναι αφύσικο. Δεν φταίει το βόλεμα, απλά οι άνθρωποι δεν είναι φιαγμένοι για τέτοιες συμβάσεις. Δηλ. μιά χαρά σε βρίσκω εκτός από την κλάψα, γιατί μπορείς να το αλλάξεις.
"Μεταβάλον αναπαύεται" μας συβουλεύει ο Ηράκλειτος .
Γλυκειά μου Ξανθίππη.
Για μια στιγμή νόμισα πως αντί για ένα ταξιδάκι με το ιστιοφόρο της προηγούμενης ανάρτησης, τελικά μπάρκαρες με κάποιο δεξαμενόπλοιο...
Γύρισες όμως...μελαγχολική (;) και προβληματισμένη (;)...σίγουρα πάντως με διάθεση για απολογισμό και επανεκτιμήσεις.
Στο γραφτό σου, θα απαντήσω με ένα γραφτό.
Είναι ένα απόσπασμα από το τελευταίο βιβλίο του Αχ. Κυριακίδη ("Τεχνητές αναπνοές" / εκδ. Πόλις) και τιτλοφορείται "Ανεκδιήγητο".
"...όμως, οι στίχοι που διάβασε ανοίγοντας το βιβλίο στην αρμόδια σελίδα
"Τώρα που τελείωσε/το παν, δεν είναι ανώφελο/να ελπίζεις;"
δεν είχαν, με τη συνέργεια μιας σχεδόν αδιανόητης διαστροφής στη στίξη, την παραμικρή σχέση με αυτούς που τόσα χρόνια έστεργε στο νου του:
"Tώρα που τελείωσε,/το παν δεν είναι ανώφελλο./Να ελπίζεις."
Καλησπέρα σε όλους!
Μεγάλη η απουσία, αλλά πάλι εδώ είμαι...
@nko
Αυτό το "εσυνηθίσαμε και παει.." με σκοτώνει!
Μ' αρέσει πολύ η ειρωνική διάθεση του στίχου..!
Φιλιά πολλά, γλυκιά μου!
@ηλεκτρολόγος
Σ'ευχαριστώ πολύ που με θυμάσαι!
Πραγματικά με αφήνεις άφωνη. Και ευχαριστώ και για τις ευχές!
Σε φιλώ!
@nikiplos
Αυτό βλέπω κι εγώ καλέ μου Nikiple καθημερινά. Η ασφάλεια του βολέματος είναι αλήθεια πιο σημαντική σε αυτή τη ζωή από το να ζεις;;; Αναρωτιέμαι και απορώ... Ίσως να έτυχε μην έχω βρέθει να ζω τέτοιου είδους συμβάσεις. Αλήθεια, έτυχε;
Τα φιλιά μου!
@artanis
Γλυκό κορίτσι καλησπέρα!
Σ' ευχαριστώ που περνάς και για τις καλές κουβέντες!
Σε φιλώ...
@e-mego
Μεγειές, μεγειές! Ωραίο όνομα!
Πως να σε λέω τώρα, μπερδεύομαι... η συνήθεια βλέπεις!
Παιδί μου, πίστεψες πως μιλάω για τον εαυτό μου; Εγώ θα μαράζωνα χωρίς ελπίδα και όνειρα! Και χωρίς ζωή, επίσης.
Την κλάψα μπορεί να την έχω, δεν το αρνούμαι, αλλά για κάποιο λόγο μου βγαίνει κυρίως εδώ μέσα - θα το κοιτάξω μήπως χειροτερέψει! :) Ένας λόγος που απομακρύνθηκα λίγο από το μαραφέτι είναι κι αυτός. Είπα να το ρίξω στα πιο... "χειρο-πιαστά"!
Πάντως γισ να σε ηρεμήσω, στο τούνελ δε βρίσκομαι εγώ... το φως μπορεί και να είμαι! :)
Φιλιά πολλά!
@fegia
Fegia, γλυκέ μου, πρέπει να το παραδεχτώ. Για κάθε θέμα έχεις το κατάλληλο κείμενο! Και πάντα κάτι ιδιαίτερο προς σκέψη!
Η αλήθεια είναι πως σχεδόν με δεξαμενόπλοιο έφυγα, αφού μου συμβαίνουν γεγονότα που με ταξιδεύουν σε άλλους γαλαξίες!
Σας σκέφτομαι συνεχώς πάντως, να το ξέρετε!
Σε φιλώ γλυκά, καλέ μου!
Δημοσίευση σχολίου